Tierra beroya!

A os piez d'o Tozal de Guara, cualsiquier tardi...cuan l'estiu fa dias que remató la fiesta.
L'orien s'amansa y a toba luz d'o lusco imple a selba de silenzio. Camín d'armita d'o Santo Urbez, a mán cucha, puyán dende Nozito enta Bara...
Caxicos, pins, gabarderas, betiqueras, arañons, artos...
L'abadexero bolán, o cluchigüesos, güetres, alicas, bolacos...
Toz amorosiaus por os mandils de l'aire.
Y ni una mosca...no se'n bei guaire...
Y luen d'astí, tanto de luen que parize seiga atro mundo...pasamos a bida, cuasi tantas de chens, como de árbos en hay n'o retrato d'alto.
As oras s'abatanan n'a ziudá mientres que imos fendo miel en chardins cletaus.
Un rater, si alcaso, os cabos de semana por un regular, abelletas triballaderas, furtamos d'o cutiano un siñal de libertá ta marchar.
Ta marchar, mientres que as garras puedan, monte t'adebán.
Monte t'adebán ta ulorar a selba biba...
Dimpués que digan que o mundo ye sobrepoblau ¿An s'habran mirau?
Iste ye o Parque Natural d'a Sierra y os Cañons de Guara...cuan remata l'estiu.
Una de cal y atra d'arena?
O dia e a nuei...Tierra beroya!
Sagardiana

Aragoneame
del.icio.us