Carmina Paraíso Santolaria, naxita al canto d'istas sierras. Crexié sintiendo ixas parolas que se'n ban marchán con a chen. A chen que'n marcha, cara bestene tu a saper qué atro lugar. Y o malo ye que, as parolas marchan dezaga d'a chen. Por ixo, dende istas pachinas, faré toz o que pueda ta que no reble a tierra mía, nunca no pas. Ni tampoco no, los suyos bocables, ferius de muerte. "Ya se'n fué t'as tres pedretas" diz por istos lugars d'a sierra, cuan un ombre s'ha muerto. A Caseta d'as broxas ( "Dolmen, megalito, monumento funerario del Neolítico), ye l'ojeto, a reyalidá d'as tres pedretas...y allí en Ibirque luze bien pincho y zereño. Ixe ye o primer retrato d'istos territorios que meto n'o blog. Toz os demás, me'n iré a pillane, cuan o tiempo m'acompañe, por ista tierreta mía, plena de bichos, augua, matas, luscos y amanezidas. A tierra d'os debampasaus, ye a nuestra tierra de agora, n'o sieglo XXI. As parolas bibas, d'ista luenga milenaria, no pueden dixaparezer. Imos a fer un poquer de país. Por nusotros, por os que plegarán y por toz os que ya no i son.
Salú y buen orache!
Ta contautar con yo sagardiana@gmail.com