Cu-cú...cu-cú...cu-cú...
Si toz cuacan o monte y os suyos abitadors, aspero toz faiga onra iste bideo...porque muitismas bezes no i podemos beyer-ne y muitismas atras, sentimos a suya boz y no caemos n'a cuenta de qué bicho i ye charrán.
Sagardiana
Si toz cuacan o monte y os suyos abitadors, aspero toz faiga onra iste bideo...porque muitismas bezes no i podemos beyer-ne y muitismas atras, sentimos a suya boz y no caemos n'a cuenta de qué bicho i ye charrán.
Sagardiana

S'esliza o tiempo con a Guatizalema.
Abonico marcha.
Sol a iste canto, al atro guambra.
Ta cutio'l río, con a ulor de Guara
cara t'abaxo marcha,
acarrazán as margens an son as yerbas.
A las trazas de l'augua
pasan os días n'as calendatas;
intes goyosos d'a luz que, amparan risas.
Foscos escais d'a sompra
que a tristera uloran.
Cuna ta un suenio de buro y piedra
tic-tac, tic-tac, tic-tac
Y no n'hay más.
Sagardiana
Dimpués de muitas añadas dondiando por o planeta
l'ombre contina, terne que terne, con a suya angruzia.
A la fin, a crialla siempre tiene as de perder...y más que más os ninos indigenas n'o mundo globalizaú.
Pero...ta cutio, denzima d'as yerbas y cobaxo d'as boiras, i habrá pueblos y chens diferens. E unicos.
Ista canta ye un omenache ta toz els, ta toz os pueblos indigenas d'a Tierra y t'a toz os suyos ninos.
Sagardiana

Entre'l medio l'otoño que parez amurniéu
atoparás l'agua, cacariellu pelos carcabones,
cuesta baxu, colas fueyas del monte nell llombu.
Esta senda d'agua de Sierra Guara,
baxa cantandu l'enviernu con su mansa voz del monte,
con la hestoria del branu.
Si coyes la caleya que vá desde Belsué pá Nozito,
so'l llugar de Llusera, atoparás esti tesoru.
Sele qu'a dos pasus de tierra ya unos pocus más de piedra.
Esgatiando. esgatiando pencima...en les cascades
donde pigázen los barbos y las madrillas,
el soño de la xente del monte;
les xaronques, los merucos, los paxarinus
con sus cantus y sonius
cuenten que acercáse el fríu.
Vien agora qu'l tiempu pinta'l terrenu de pardu y roxu
y munchu nun tardará'l silenciu en tar danzandu per aquí.
A dormir, a dormir vanse los raitanes...¡Chitón...!
Traduzión d'o post "S'amana l'ibierno", ta l'Asturianu, feita por o mío amigo Pachu Martín Martín, que a istas oras será con as suyas bacas por ixos praus d'Asturies. Salú compañero y a plantar fuerte!
Sagardiana


Sagardiana de Bolea
que t'aduermes por as gleras
cuan a rosada s'empaza
con o berde d'as jedreas.
N'a Mata Sabina os güetres
encara bolán se'n ben
e as grudas se sienten alto
pasán Sasillo t'abaxo.
¿An yes, que no i te'n bes?
-Soi cobaxo d'as ulors
d'os chinepros e as bucheras,
en foscas aldas soniando
con a luz d'a premabera.
Adedicada al amigo que,una mañanada de l'estíu, retrató ista sagardiana, mirando Té de ralla, por a Sierra Caballera.
Sagardiana
Dando buelteta por Youtube m'en trobau unos zagals que baxaban por o Barranco Moliniello.
En Rasal le'n dizen barranco d'as Ollas.
Por o paco d'a sierra de Lobarre, d'entre pinos, cajicos, tileras, sanguiños, cantals, gorgas, felzes, orellas d'onso, silenzio e sompra...baxa l'augua enta'l Garona.
Si quiers plegar t'astí, y puyar-ne (en puesto de baxar), te'n digo:
Pilla l'esbarre que dende Arguis, camín d'o tunel d'a Manzanera, tira a man cucha, enta Rasal. A poco de pasar por o cobaxo d'o lugar, sin dentrar-ie, tira ta La Peña.
Cuan beigas una chopera jobena, al canto'l rio, a primer endreza que en trobes a man cucha, y por un camín de poquets metros cara t'abaxo, dexa l'auto.
Astí deban en tiens as partidas de Espaldadero y Moriniello, tambien l'en diz asinas. Iste trozo de monte ye muito empinau...por astí abentaban as troncas de pinos cuan feban saca...por ixo lo de espaldadero.
Bueno, que ye cosa de mirar más que de leyer...e yo m'enrollo muito cuan me meto a charrar d'a mía bal.
Ah, no t'en sublides de mirar t'alto...por astí en hay de cluchigüesos boletas e güetres. Dende a carretera en puez bier por as rayas, quietos paraus. Iste ye un buen puesto ta mirar-ne.
Bueno, que o biache siga goyoso...por astí seré.
Salú e a plantar fuerte!
Sagardiana



Cuan a nieu caye por a sierra
un cluchigüesos s'acotrazia.
Belleza a caramuello, polideza, magenzia.
No fan falta palabras...
Sagardiana

A os piez d'o Tozal de Guara, cualsiquier tardi...cuan l'estiu fa dias que remató la fiesta.
L'orien s'amansa y a toba luz d'o lusco imple a selba de silenzio. Camín d'armita d'o Santo Urbez, a mán cucha, puyán dende Nozito enta Bara...
Caxicos, pins, gabarderas, betiqueras, arañons, artos...
L'abadexero bolán, o cluchigüesos, güetres, alicas, bolacos...
Toz amorosiaus por os mandils de l'aire.
Y ni una mosca...no se'n bei guaire...
Y luen d'astí, tanto de luen que parize seiga atro mundo...pasamos a bida, cuasi tantas de chens, como de árbos en hay n'o retrato d'alto.
As oras s'abatanan n'a ziudá mientres que imos fendo miel en chardins cletaus.
Un rater, si alcaso, os cabos de semana por un regular, abelletas triballaderas, furtamos d'o cutiano un siñal de libertá ta marchar.
Ta marchar, mientres que as garras puedan, monte t'adebán.
Monte t'adebán ta ulorar a selba biba...
Dimpués que digan que o mundo ye sobrepoblau ¿An s'habran mirau?
Iste ye o Parque Natural d'a Sierra y os Cañons de Guara...cuan remata l'estiu.
Una de cal y atra d'arena?
O dia e a nuei...Tierra beroya!
Sagardiana

Entre meyo de l'agüerro que parize tristo, en trobarás a l'augua ristolera por os barrancos, cara t'abaxo, con as fuelletas d'a selba a cuestas.
Ista endreza d'agua, d'a Sierra Guara, baxa cantando a l'ibierno, con a mansa boz d'o monte, con a istoria de l'estiú.
Si pillas o camín que'n ba, dende Belsué enta Nozito, cobaxo d'o lugar de Lusera, en trobarás iste tresoro. Solo que a dos pasos de tierra e unos poquets más de piedra. Puyán, puyán ent'alto...en as badinas s'aduermen os barbols e as madrillas.
O suenio d'a chen d'a selba, as granotas, os cucos, o chés-chés...cuan s'amana o frío.
Biente-ne, agora que l'orache pinta iste terreno de pardo e colorau. A no muito faltar o silenzio estará danzán por astí.
A nonón, a nonón s'en ban os papirrois...chitón!
Sagardiana